Voor onze laatste tocht Ronda – Tarifa hadden wij het boek: "Walking the GR7 in Andalucia" gekocht, geschreven door 2 Schotse vrouwen Kirstie Shirra en Michelle Lowe en uitgegeven door Cicerone (www.cicerone.co.uk) met ISBN nr. 978-1-85284-507-0, prijs 12,95 Engelse pond. Ze hebben de hele route gelopen en beschreven van Tarifa naar Don Fadrique, zowel de noordvork die begint bij Villanueva del Cauche en loopt door de provincies Córdoba en Jaen als de zuidvork die door de provincie Granada loopt. Kirstie en Michelle raden aan als aanvulling op hun boek de 1:50.000 militaire kaarten te gebruiken. Die gebruiken wij zelf ook. Het boek is absoluut de aanschaf waard, als je overweegt (een deel van) de tocht te gaan lopen. Het bevat kleine getekende kaartjes en aanwijzingen en tal van weetjes en wetenswaardigheden die ook mij -na jarenlang verblijf in Andalusië- onbekend waren. Toch moet je niet helemaal op het boek vertrouwen. Ik heb ook een aantal kritiekpunten hieronder verwoord (in volgorde vanaf Tarifa):

1. Het boek bevat helaas geen GPS coördinaten. Bij een anno 2007 uitgegeven wandelgids in moeilijk terrein had zoiets niet mogen ontbreken, zeker waar regelmatig op essentiële punten GR7 bordjes weg zijn.

2. Voor de etappe Tarifa – Los Barrios geven Kirstie en Michelle 41,5 km op en raden ze aan een tent mee te nemen. Onderweg door het natuurgebied Los Alcornocales zagen we echter verschillende borden dat wildkamperen niet is toegestaan. Nu zal dat zeker in Spanje geen probleem zijn als je tegen donker worden je tentje opzet en bij zonsopgang weer afbreekt, maar echt nodig is het niet op deze etappe te overnachten. 41,5 km is veel, maar daar kun je zonder probleem wat vanaf halen. De eerste 6 km vanaf Tarifa gaat over het strand (met nog een oversteek van een riviertje waar de schoenen uitmoeten). Als je de avond voor de tocht begint even naar het strand gaat heb je toch het strandgevoel en je kunt je de volgende dag voor een klein bedrag per taxi naar het Mistral Windsurfing Centre laten brengen en dan begint de tocht echt het natuurgebied in en heb je 6 km strandlopen uitgespaard. De laatste 5 km van Venta del Frenazo naar het stadje Los Barrios loopt langs een drukke asfaltweg (en dat stuk maakt ook geen deel uit van de GR7). Wij hebben in Venta del Frenazo prima gegeten en hebben die asfaltweg per taxi gedaan (10 euro).

3. Voor de etappe Los Barrios – Castillo de Castellar geven Kirstie en Michelle 34 km resp. 10.30 uur op. Zoals eerder gezegd het stuk Los Barrios – Venta del Frenazo maakt geen deel uit van de GR7. Als je dan toch geen tent hebt waarom laat je je niet naar Venta del Frenazo brengen en pak je daar de tocht weer op? Nog belangrijker is dat ik je aanraad tijdens deze etappe van de door Kirstie en Michelle beschreven route af te wijken. Ga bij het GR7 bord "Castellar 5h 50" niet rechtsaf maar rechtdoor. De route die Kirstie en Michelle beschrijven loopt langs een vuilnisbelt en bijna 10 km langs een drukke asfaltweg, terwijl mijn route (die ik van de Federacion Andaluz de Montanismo heb) recht door het natuurgebied via een in onbruik geraakt afgesloten weggetje loopt. De weg was 2x echt serieus door een hoog hek versperd, maar via een gat aan de zijkant kunnen wandelaars een doorgang vinden. De enigen die we die dag tegenkwamen waren 2 mountainbikers die bij een van die versperringen hun fietsen over het hek tilden. Hoewel de hekken negatief overkomen, staat er nergens een "verboden toegang" bord, wandel je in alle rust en loop je 3,5 uur minder dan de route van Kirstie en Michelle.

4. Voor de etappe Jimena de la Frontera – Ubrique geven Kirstie en Michelle 36 km resp. 10 uur op (is juist als je niet verdwaalt) en zij raden ook voor dit traject aan een tent mee te nemen. Dat hebben wij dus ook gedaan en ons suf gesjouwd. Met alle toebehoren voor het kamperen en drinkwater voor 2 dagen droegen we elk ca. 18 kilo, dat is niet leuk wandelen, zeker niet bergop. Ergens in hun verhaal staat dat er een bar is op 2,45 uur van Ubrique. Verder niets, geen naam, telefoonnummer of sluitingsdag (in Spanje sluit iedere bar/restaurant 1 dag per week). Dat vind ik een omissie. Wij droegen dus teveel eten en water, terwijl wij die op een kwart van de tocht hadden kunnen aanvullen (in omgekeerde richting van Jimena naar Ubrique op driekwart van de tocht). Als je een GPS met voorgeprogrammeerde coördinaten bij je hebt en dus niet onnodig omloopt zoals wij hebben gedaan, kun je de tocht Jimena de la Frontera – Ubrique zeker binnen 10 uur lopen en na 7 uur natuurgebied (waar inderdaad alleen natuur is en geen ‘voorzieningen’) kom je langs de bar/restaurant waar je prima kunt eten en je waterfles kunt bijvullen. De bar heet: Mesón Mojon de la Vibora en is op dinsdag gesloten. Zo kun je met lichte bepakking en zonder overnachting deze etappe volbrengen.

5. Kirstie en Michelle beschrijven de etappe Ubrique – Montejaque via het dorp Benacoaz. Maar het is niet nodig via Benacoaz te lopen, omdat je dan ook een extra stuk langs de asfaltweg moet. Ga bij het GR7 bord "Benacoaz 20 min" niet rechtdoor maar rechtsaf (nog steeds over het Romeinse pad) en je hebt een mooiere afkorting van de route van ruim een half uur. Het laatste stuk naar Villaluenga del Rosario moet helaas langs de niet drukke asfaltweg.

6. In het traject Villaluenga del Rosario – Montejaque noemen Kirstie en Michelle een albergue zonder naam die in zijn geheel vooraf geboekt moet worden. Als je daar komt dan staat er een groot bord "Cortijo de Libar" en met een tekst dat de cortijo als geheel vooraf gehuurd kan worden. Op de (ook door Kirstie en Michelle) aanbevolen militaire kaart 1:50.000 staat een vrijstaand bouwwerk als Cortijo de Libar vermeld dat beslist niet dat bouwwerk is, maar ruim 2 km zuidwestelijk daarvan ligt. Door die naam en de vermelding op de kaart hebben we vanaf Ronda komend ruim 2 uur tevergeefs en onnodig naar een pas gezocht. Ik denk dat Kirstie en Michelle met opzet niet de naam van de albergue genoemd hebben, omdat die niet overeenstemt met de Cortijo de Libar op de kaart en omdat van Tarifa komend alles zich vanzelf wijst (je bent dan al de pas over). Toch mag je van zo’n wandelgids verwachten dat ze even uitleggen dat het bord van de Cortijo de Libar niet overeenstemt met de Cortijo de Libar op de kaart (dat had ons 2 uur zoeken gescheeld).

7. Verder over het traject Tarifa – Ronda geen kritische opmerkingen. Over het traject vanaf Ronda in oostelijke richting de volgende opmerking: Het traject Ronda – Serrato bevat erg veel asfalt (Kirstie en Michelle hebben het over 5 km langs een drukke asfaltweg maar wij hebben zeker 15 km over asfalt gelopen, die dag vonden wij echt het minst), daarom is mijn advies: neem van Ronda de bus naar Cuevas del Becerro (gaat 4 à 5x per dag, busrit duurt ca. 20 minuten). Daar is een leuk en goedkoop pension, Bar Alfredo. Vanuit Cuevas del Becerro zijn diverse rondwandelingen te maken en dan loop je de volgende dag via een mooie route (halverwege pak je de GR7 weer op) naar Serrato en Ardales.

8. Graag hoor ik van anderen positief of kritisch commentaar over het boek over deze of andere trajecten, zodat deze weblog up to date blijft.

Joost Schepel

Vrijdag 4 April 2008 begonnen we aan de laatste 6 etappes van Ronda naar Tarifa met meer bepakking dan anders, tent, slaapzak en matjes moesten mee om 2 (te) lange trajecten te lopen.
Ronda, wat een aardige Zuid Spaanse provinciestad is dat toch, geen wonder dat er al flink wat toeristen waren. Eenmaal op weg naar Montejaque werden we alleen nog door blaffende honden begeleid en was er geen toerist meer te bekennen. Aan het eind van de middag troffen we een lange stoffige bosweg met rechts een bergruggetje dat we bij de cortijo de libar over moesten. Iets eerder dan verwacht trof ik een bord met de naam van de cortijo, waar groepen (met een reservering) kunnen overnachten. We hadden al lang geen GR7 merktekens meer gezien en besloten naar de bergpas te zoeken. Na 2 uur op handen en voeten gezocht te hebben waarbij we op 1200 meter rondploeterden terwijl de pas op zo’n 1000 meter zou liggen, besloten we naar de cortijo terug te keren en de weg te vervolgen om te zien of die ons ergens naar de bewoonde wereld zou brengen; het was al 6 uur geweest tenslotte.
Wat bleek … na 30 minuten lopen zagen we de pas vanzelf rechts tussen de heuvels en waren er ook weer GR7 merktekens. De cortijo op de kaart bleek een andere te zijn dan die van het bord met de overnachtingsplaats, dat verklaart ook waarom we daar eerder dan schema aankwamen. Dit rechtvaardigt eens te meer onze poging de route goed in kaart te brengen met GPS coordinaten.
Mooi, maar lang steil pad aan de andere kant van de pas naar beneden en en net voor donker om 21.30 uur kwamen we eindelijk in het enige en goede hotel in Villaluenga del Rosario.

5 April naar Ubrique over een Romeinse weg, die zijn erg lastig met al die keitjes, ik begrijp niet hoe de legioensoldaten dat deden met 30 tot 40 kilo op hun rug. In Ubrique naar de supermarkt Mercadona om proviand voor de overnachting te kopen, deze avond zouden we kamperen. Daarna zouden we wat eten. Als je met honger een supermarkt inloopt koop je altijd te veel en we wisten dan ook niet hoe we alles moesten sjouwen, de stemming werd kribbig vooral toen bleek dat het pad steady omhoog ging voor de eerste 3 uur, waar een pas met een bar, zonder verdere aankondiging op de kaart stond. Gelukkig was die bar open en kon je er alweer lekker eten, in Spanje eet je eigenlijk nooit vies. Bovendien hadden we hier de water voorraad op sterkte kunnen brengen, dat had 4 kilo de man gescheeld de afgelopen 3 uur.

Het bos in, door het parque natural. Halverwege, het was inmiddels 8 uur en het begon koud te worden, de tent opgezet met broodjes, chorizo en wijn. De wijn smaakt dubbel zo goed als je bedenkt dat elke slok morgen niet verder gesjouwd hoeft te worden. ’s Nachts woeien we onze tent zo wat uit, het was koud, nooit had ik gedacht dat mijn mountain hard wear goretex jack als pyjama jasje zou dienen. Uit voorzorg had ik bij de Mercadona ook een fles cognac ingeslagen, kleine flesjes kon ik niet vinden, die hielp ons door de nacht. De volgende ochtend gewacht tot de zon ons over de bergkam verwarmde, naar Jimena de la Frontera zou het maar 8 uur lopen zijn, veel haast hoefden we niet te maken.
Tanden gepoetst en handen gewassen met het restje cognac, dat konden we beter missen dan ons drinkwater.
Onnodig te zeggen dat we het pad weer ergens kwijt geraakt zijn waardoor we een heel diep en steil rivier dalletje doormoesten, maar dat we na een prachtige tocht met veel miradors moe en tevree in een smaakvol hostal in Jimena de la Frontera geslapen hebben.

Als je bij het uitlopen van de stad weet welke brug je over moet om een pad langs de spoorlijn te vinden, kun je verder die dag niet meer fout lopen. Een pad langs een spoorlijn klinkt niet aantrekkelijk maar het pad is prachtig met bloeiende kruiden (oa komkommerkruid, Borago officinallis) en zingende vogels (we hoorden de nachtegaal meerdere malen). Op dit vlakke pad kun je lekker kilometers scoren! Halverwege begon het te regenen en een paar kilometer verder te onweren. We hebben geschuild onder een betonnen stellage waar vroeger een watertank op gestaan moet hebben om de locomotieven van het spoor bij te vullen. We deelden onze schuilplaats met een paard dat nu de permanente bewoner was van dit station. Hier verlieten we het spoor en moesten nu omhoog naar de vesting Castillo de Castellar die we een paar kilometer eerder al rechts hadden zien liggen. Zeiknat kwamen we aan, maar de warme douche was dichtbij, moeiteloos vonden we onderdak in een van de voormalige woningen van de castillo die nu als toeristenverblijf rerestaureerd zijn. Echt een heel leuke overnachtings plaats. Ook een prima restaurant alweer met allercharmantste bediening. Er bleken zelfs internet faciliteiten te zijn. Wie kan dat weerstaan? We vonden al snel uit dat de regen nog minimaal 3 dagen zou aanhouden. Wat te doen???
We besloten even naar huis te gaan en de laatste 2 etappes op een andere manier te doen. Ik had meer dan genoeg van dat gesjouw met een tent en al dat extra vocht dat je dan ook mee moet nemen. Volgens mij zou je de tocht van Los Barrios naar Tarifa zonder veel bagage in 12 uur moeten kunnen lopen.

We keerden een paar dagen later naar Castillo de Castellar terug en liepen moeiteloos een alternatieve route naar de Venta del Frenazo bij Los Barrios, in 6 uur. Alweer goed gegeten in de Venta. De 5 km lange asfalt weg naar Los Barrios hebben we maar gelaten voor wat die was. (ik bedoel: we hebben een taxi genomen, maar dat is vloeken in de kerk)

De volgende dag zijn we in precies 12 uur van de Venta del Frenazo naar Tarifa gelopen, waarbij we een beekje overmoesten dat na al die regen tot een riviertje was gegroeid. Schoenen en sokken uit doen, want met natte voeten loop je geen uren meer!

Daarna nog veel roofvogels, ooievaars  gezien en ook een slang die net een kikker had gevangen. De slang schrok zo van ons dat hij de kikker losliet, die daarna wegsprong.

Vóór we bij Tarifa kwamen eerst nog 6 km over het strand met een tweede oversteek over een riviertje (nog een keer de schoenen uit). Je ziet Afrika aan de overkant als je de foto aanklikt.

Meestal wordt de tocht begonnen in Tarifa en loop je dan de bergen in, wij dachten dat het leuker zou zijn naar de zee te lopen om die na zo’n lange tocht door de bergen dan ineens te zien. (Zoals de oude Grieken in het leger van Xenophon die op de terug weg uit Perzie allen thalassa thalassa (de zee, de zee) hebben geroepen waarbij ze warm en knus aan moeder de vrouw moeten hebben gedacht.) Wij riepen ook "thalassa" toen we de zee eindelijk zagen maar dachten aan een goed restaurant op steenworp afstand, dat zouden we na nog 3 uur lopen ook vinden. Het is een mooie tocht, in welke richting je deze ook loopt, je zult toch regelmatig omkijken en dan zien wat degeen ziet die de andere kant op loopt.
Goede kaart en onze GPS coordinaten meenemen!

Rob Sligting

Adressen/telefoonnummers en prijzen 2 persoonskamer per nacht (2007) tussen Competa en Ronda

Ventas de Zafarraya: Hostal Aqui te quiero ver, C/ Las Delicias 21, tel: 958362222, 36,- euro excl. ontbijt

Alfarnatejo: B en B El Aguila libre, MA 115, kilometerpaal 517, tel: 637771087, 40,- euro incl. ontbijt

Villanueve del Gauche: B en B Papa John’s Place, Puerto del Barco 21, tel: 952111659, 35,- – 45,- euro incl. ontbijt

Antequera: Hotel Plaza San Sebastian, Plaza San Sebastian 4, tel: 952844239, 40,- euro excl. ontbijt

Valle de Abdalajis: Hostal Avenida, Avda. Blas Infante s/n, tel: 952489379, 30,- euro excl. ontbijt

El Chorro: Pension Estacion, C/ Estacion, tel: 952495004, 30,- euro excl. ontbijt

Ardales: Hostal El Cruce, Ctra. Ardales – Carratraca, tel: 952459012, 38,- euro excl. ontbijt

Cuevas del Becerro: Bar Alfredo in de hoofdstraat, 30,- euro excl. ontbijt

Ronda: Hostal Andalucia t.o. treinstation (Renfe), 40,- euro excl. ontbijt

Voor de volgende etappes besloten we van Ronda in twee en een halve dag naar El Chorro te lopen om daar de trein van 15.15 naar Malaga terug te nemen. Zoals overal in Spanje zijn er goede verbindingen met het openbaar vervoer. Malaga/Ronda enige malen per dag met de bus.

Ronda is een leuk stadje, we sliepen t.o. het station en ons werd restaurant Esmeralda niet ver daar vandaan aangeraden. Binnen hingen overal foto’s van stierengevechten en een groot geschilderd portret van de toreador zelf. Deze bleek ook buiten de arena een goed showman te zijn. Toen we na het smakelijke eten om een goede brandy vroegen, kwam hij, na ons van afstand te hebben ingeschat, persoonlijk aan tafel de flessen afstoffen en de brandy in warm gemaakte glazen zo groot als vissekommen uitschenken.

Ronda is beroemd om de steile vallei die het westen van de stad begrenst. Ik verheug me er al op om hier de volgende keer terug te komen voor de volgende etappes westwaarts naar Tarifa.

Nu eerst naar het oosten. Via kleine landweggetjes naar een alleraardigst plaatsje Arriate. Aan de rand een bord met een gemeentelijke verordening die marskramers verbiedt langs de huizen te colporteren (potloodventers zijn bij deze gewaarschuwd). Na het gehucht Parchite komt eerst een mooi stuk maar dan een heel eind langs de grote weg. We sliepen in Cuevas del Becerro dat iets ten noorden van de route ligt om die de volgende dag vlak voor Serrato weer op te pikken.

Aangezien dit traject behalve Arriate en de snelweg weinig biedt zou men kunnen overwegen de bus van Ronda naar Cuevas del Becerro te nemen om een eind asfalt lopen te vermijden. Vanuit Cuevas del Becerro zijn mooie rondwandelingen te maken.

Van Ronda naar Cuevas del Becerro is een goede 6 uur lopen (een half uur met de bus).

Ook van Cuevas del Becerro naar Ardales is het een stevige 6 uur gaans zodat men ruim de tijd heeft in Serrato de dorst te lessen met een goed glas Cruzcampo. Het smaakt wat bitterder dan het nationale San Miguel.

Van verre ziet men de burcht en daaronder Ardales, een leuk plaatsje met veel restaurants, een nieuw, smaakvol gemeubileerd appartementen complex in het centrum en een hostal (El Cruce) aan de rand van de stad. De burcht die via de daaronder gelegen kerk bereikbaar is, is de extra klim ruimschoots waard.

Het mooiste traject is ongetwijfeld van Ardales naar El Chorro, bijna 5 uur lopen.

Aan het eind van de wandeling loopt men rond een hoog bassin om het vlak voor de afdaling naar El Chorro even te zien. Tajo de la Encantada is geen stuwmeer aangezien het op een berg ligt en niet door een riviertje gevoed wordt. Het blijkt een soort opslag voor energie te zijn, water wordt ‘s-nachts omhoog gepompt wanneer men overtollig aanbod van electra heeft en overdag voedt het bassin een turbine door een 350 meter betonnen pijp omlaag.

Men ziet het station van El Chorro 350 meter beneden liggen, afdalen gaat dan wel sneller dan klimmen maar het vergt wat van de bovenbenen. Gelukkig konden we op het station, wachtend op de trein, Cruzcampo een aantal malen een hand geven.

De volgende keer, zoals gezegd, van Ronda naar Tarifa.

Rob Sligting

Het geheim van het stuwmeer bovenop de berg

Vliegend naar Malaga zie je bij helder weer kort voor de landing diverse stuwmeren, waarvan 1 bovenop een berg. Wie logisch nadenkt vraagt zich af hoe zo’n stuwmeer wordt gevoed. De schaarse regen die hier valt kan nooit toereikend zijn om dit meer vol te houden laat staan er nog iets mee te doen. Bij de E4/GR7 wandeling Ardales-El Chorro liepen we langs dit stuwmeer met enorme betonnen wanden. Ik googlede de woorden Tajo de la Encantada en wat blijkt: In de 70er jaren heeft de electriciteitsmaatschappij Sevillana dit stuwmeer laten aanleggen met een pompbuis naar het ruim 350 m lager liggende stuwmeer bij El Chorro. In daluren (‘s-nachts) wordt water uit het lager gelegen stuwmeer omhoog gepompt en in piekuren (overdag) laat men dat water door dezelfde buis terugstromen om energie op te wekken. Geen perpetuum mobile maar wel een eigentijds antwoord op de dagelijkse wisselingen in electriciteitsbehoefte.

Op 9 december 2006 zijn Rob en ik naar Ventas de Zafarraya gelopen. Moira heeft ons het eerste stuk tot La Rahije gebracht. Ook midden in de winter was het snel warm. Na een pad langs een acequia naar Canillas de Aceituno en een muilezelroute naar Alcaucin (prima lunch!) liepen we als enige wandelaars over een nauwelijks gebruikt pad en door stille gehuchten omhoog naar Ventas de Zafarraya. De wandeling duurde bijna 6 uur. Meteen aan het begin van het dorp was Bar/Hostal "Aqui te quiero ver", waar we redelijk konden eten en slapen. Overnachting in 2 persoonskamer met douche (zonder ontbijt) kostte 36,- euro. De volgende ochtend via de voormalige spoorbaan Granada – Malaga (nu E4/GR7 route, een onverharde weg) naar Alfarnatejo. Er bleken erg veel E4/GR7 bordjes weg te zijn en zonder onze ingetekende kaart zouden we het niet gevonden hebben. De wandeling duurde ruim 6 uur. In Alfarnatejo bij kilometerpaal 517 op de MA 115 overnachtten we op een prima adres: El Aguila Libre van een Nederlands echtpaar Arend en Denise tel: 637771087. De overnachting in een gezellige 2 persoons kamer (met douche op de gang) kostte 40,- euro inclusief goed ontbijt. De volgende dag 11 december liepen we in 4 uur naar Villanueve de Cauche waar we onder de autosnelweg van het noorden naar Malaga doorliepen en goed hebben geluncht in hotel las Pedrizas en een uur later uitstekend onderdak vonden in B & B Papa John’s Place, Puerto del Barco 21, tel: 952111659. 2 persoons kamer met badkamer met ligbad en echt Engels ontbijt kostte 45,- euro. 12 december bleken we wat energie over te hebben en hebben 2 etappes in 1 dag gelopen. Omdat we al om 8 uur vertrokken waren we om 12.30 uur in Antequera en dachten, we plakken de volgende etappe eraan vast. Dat moet je aan het eind van de dag toch bezuren, het was al donker toen we in Valle de Abdalajis aankwamen. Overnachting in 2 persoons kamer in hostal Avenida, Avda. Blas Infante s/n, tel: 952489379 kostte 30,- euro. De volgende dag 13 december liepen we in ruim 4 uur over een fantastische wandelroute (veel koningsarenden gezien) naar El Chorro. Daar namen we om 15.11 uur de enige trein die iedere dag naar Malaga gaat.

Dit toevallig gevonden bord E4/GR7 op het strand bij Tarifa aan de Atlantische Oceaan in de buurt van Gibraltar intrigeerde mij. Het bleek het begin van een lange afstands wandelroute te zijn die heel Spanje doorgaat en uiteindelijk bijna 9.000 kilometer verder in Griekenland op de Peloponesos schijnt te eindigen.  In Andalusie is de route in 1999 bewegwijzerd. In mijn naieveteit dacht ik dat ik op de borden en markeringen een paar etappes vanuit mijn woonplaats Competa (Malaga) zou kunnen lopen. Dat is niet juist. Tussen Jayena en Prados de Lopera raakten we volledig buiten de route hoewel we met GPS precies wisten waar we waren. Aan het eind van de dag was taai en scherp struikgewas (en veel schrammen) onze belangrijkste kennismaking met de E4/GR7. Ik heb daarna informatie over de route ingewonnen bij de Fedamon, de Andalusische bergwandelvereniging. Na de bewegwijzering van de route in 1999 blijkt er geen subsidie voor het onderhoud te zijn geweest en is inmiddels al ongeveer de helft van de bordjes verdwenen. Maar de Fedamon liet mij de route op mijn eigen kaarten overtekenen en met de ingetekende kaarten lukt het lopen van de route goed. Absoluut de moeite waard!

Volgende week komt mijn oude vriend Rob Sligting weer naar Spanje en gaan we een paar nieuwe etappes toevoegen aan onze GR7 lijst. We beginnen dan in El Chorro en lopen richting Ronda. Op deze weblog doen we verslag.